Erachter

Ik smeer de kieren in vandaag
met het visioen van morgen dicht
totdat het plaatje klopt en er geen scheur
of barst meer zichtbaar is

Een glad geplamuurde dag, iedere twijfel
gevuld, verdachte naden gedicht, het
decor van een levensecht leven, daar
voorbij kan er toch niets meer zijn

Het houdt het altijd lang genoeg om te geloven
dat het echt is, even maar
te kort om te onthouden hoe het was, het
vast te houden

En dan opnieuw die plannen, die dromen
lapmiddelen voor het heden, waar
het kiert en kraakt en er wellicht
een man naar binnen gluurt vanuit
de plek achter de dingen en
zich helemaal kapot lacht

Of is er niets misschien
een leegte zonder echo, een
vormeloze ruimte, niet
eens een slechte grap