De werelden

Het lijkt erop dat er twee werelden zijn.

Ik heb in de ene gezeten de afgelopen tijd. Het is een wereld van vooruit denken en van plannen. In deze wereld wordt er nagedacht en heeft geld een waarde die zich in geluk uitdrukt, maar altijd voorbij vandaag. Later, als je er genoeg van hebt, dan pas. In deze wereld heeft alles een doel. Rechte lijnen waarvan je niet weet of ze jouw leven volgen, of dat jij hen volgt. In deze wereld zijn er zorgen, want wat als je van de lijnen afwijkt? Buiten de lijnen kan er van alles gebeuren. Er valt niet tegenop te plannen of vooruit te zien.

Laten we dit de tweede wereld noemen. De eerste kan het niet zijn. Ik herinner me een wereld waar ik als kind in zat en dat was zeker niet deze.

De eerste wereld dan. Vooruit kijken lukt niet in die wereld. Rechte lijnen bestaan niet. Cirkels hooguit, spiralen die uitdijen of al naar gelang je perspectief in zichzelf verdwijnen. Je kunt er alle kanten op. Eindeloze mogelijkheden en vooral ongedefinieerd geluk. In deze wereld staat er niets vast, stroomt alles. Mijn creativiteit heeft er geen begin en geen eind. Het is er gewoon. Ik kan ervan maken wat ik wil.

Is er een perfecte balans tussen de twee werelden? Mijn verstand zegt dat het verstandig is om zoveel mogelijk in de tweede te zijn. Dat is beter voor mijn toekomst. Maar iets anders - mijn gevoel waarschijnlijk - wil altijd naar de eerste. Dat is beter voor het heden.