Wij

Getweeën gleden we naar binnen in
de bubbel die boven de wereld hing
die als een maan ging in de nacht en
waar wij ondanks alles daar beneden
onszelf weer tot een eenheid vreeën

Waar we konden kijken naar de sterren
op ons rug, nieuwe liefde uit elkaar geput
voorbij de taal die maar verzanden zou
in te veel woorden en te weinig zeggen

Waar we konden dromen boven wolken dat
wat nu klopte kloppen zou
voorbij de morgenstond voorbij
jouw hart, mijn hart of
dat ene van ons allebei

Wanneer dan het licht de bel doorstak
onze eendracht op het aardvlak barstte
in tanden poetsen, bevroren brood
twee haastige mensen en één wasbak
de harde dag waarvoor we dachten dat
die bubbel wel een schuilplaats bood

Dan wou ik eigenlijk zeggen dat
in plaats van al die dingen die ik zei
en als ik zelfs onaardig was
dan zei ik eigenlijk dat
ik veel te alleen ben zonder wij