Ergens op het werk kwam ik een verwijzing naar een onderzoek tegen dat inging op de emotieregulatie van kinderen die een normale hechting met hun ouders of opvoeders hadden. Het blijkt dat die kinderen de manier van omgaan met moeilijke zaken - zaken die heftige emoties kunnen oproepen - rechtstreeks kopiëren van hun ouders. Eigenlijk heel logisch, maar tegelijkertijd toch een eye-opener. Ik heb geen kinderen, maar ben op het werk wel een opvoeder en daarmee een identificatiefiguur voor jongeren. Hoe ik op het werk omga met bijvoorbeeld stress, kan dus een voorbeeld voor mijn cliënten zijn. Wellicht niet in die mate waarop hun ouders dat kunnen zijn, maar toch. Ieder beetje helpt.
Terwijl deze gedachten door mijn hoofd gingen, liep ik naar beneden en begon ik de keuken op te ruimen. Voor ik het wist gleed er een soepkom uit mijn vingers en spatte hij in stukken op de keukenvloer. Ik bekeek wat er in mij gebeurde en tot mijn verbazing gebeurde er helemaal niets. Ik baalde niet, ik voelde me niet schuldig of gejaagd, niets. Het enige dat er in me opkwam was dat er af en toe iets kapot moest vallen, dat is nu eenmaal zoals het leven is. Ik kon zonder het geringste spoortje negativiteit de stukken porselein opvegen en weggooien. Het was gewoon jammer dat er geen cliënten in de buurt waren.
Later dacht ik terug aan dat dit voorval. Een kapotte soepkom is maar een kapotte soepkom natuurlijk, niet direct een grote reden om in paniek te raken. Toch lijken het mij de kleine dingen die dagelijks voorvallen waarmee je een voorbeeld kunt zijn. Tenslotte klettert er regelmatig iets naar beneden in je leven - in letterlijke of figuurlijke zin - en is het vrijwel altijd het beste om in alle rust de stukken bij elkaar te vegen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten