Hoop

Op tweede kerstdag stond bij mijn ouders de televisie aan. De toespraak van de paus werd uitgezonden en daarna nog een interview met Antoine Bodar. Zijn boodschap kwam er in het kort op neer dat we nog harder moeten streven het goede te doen voor onze medemens en vooral hoop moeten houden. Wat volgde was een discussie met mijn ouders die niet echt ergens naartoe ging en waarbij we vooral langs elkaar heen praatten. Ik had het gevoel dat er iets niet oké was aan de boodschap van meneer Bodar, maar onder woorden brengen kon ik het nog niet.

Hoop houden op een betere wereld en daarnaar streven door nog vaker klaar te staan voor een ander. Het probleem is dat ik al overspannen word als ik eraan denk dat ik naast mijn werk als hulpverlener en mijn andere bezigheden nog vrijwilligerswerk in een bejaardenhuis of iets dergelijks moet gaan doen. Waar blijven mijn behoeftes dan in dit verhaal? Het lijkt alsof het nooit genoeg is, alsof ik nooit genoeg kan doen voor die betere wereld. Maar het christendom lijkt dan te zeggen: 'Houd hoop en werk harder, dan bereiken we dat doel misschien wel.'

'Werk harder', voelt voor mij als een zweep waarmee ik mezelf moet afranselen tot het einde der tijden. Ik vrees dat de paus of een ander kerkelijk leider nooit gaat zeggen' 'Aan iedereen die zijn best gedaan heeft, wees tevreden en heb jezelf daarvoor lief!' In plaats daarvan moeten we 'hoop houden' op die betere wereld - hoe die er dan ook uit moge zien - en moeten we blijven reiken naar iets dat ver buiten ons bereik lijkt te liggen. Desnoods nog een keer de zweep erover, zodat je harder werkt.

Je kunt ook streven naar een betere wereld in de wetenschap dat iedere goed daad, ieder klein moment waarop je iemand laat glimlachen, goed genoeg is. Tevredenheid met wat je hier en nu bereikt, zonder onrealistische zelfkritiek. Vriendelijkheid voor een ander begint met vriendelijkheid voor jezelf, vanuit de overtuiging dat alleen diegenen die mildheid voor hun eigen fouten en gebreken op kunnen brengen, diezelfde mildheid naar de buitenwereld kunnen overbrengen. Daarmee valt de zweep van zelfkritiek uit elkaar en blijft er alleen een glimlach over. Naar mijn idee een veel gezonder uitgangspunt, zowel voor mezelf als voor de mensen om me heen.