Wie streeft er geen geluk na? Volgens mij is er niemand die niet gelukkig wil zijn of wil worden. In die zin is het vreemd dat geluk moeilijk te omschrijven valt. Voor mij is het iets dat beweegt in mij, een levende kern die pulseert. Het liefst zou ik willen dat die kern volledig onafhankelijk is en dus niet door externe gebeurtenissen beïnvloed kan worden. Voorlopig blijft dat iets om naar te streven, want ik merk dat die kern wel degelijk verandert als ik iets vervelends meemaak of zelfs maar een onprettige gedachte heb. Dat ik een groot deel van de dag het lijntje van mijn hoofd naar die kern in stand weet te houden is al heel veel winst ten opzichte van een paar jaar geleden. Toen wist ik niet eens dat die kern er was.
Terug naar geluk. De laatste tijd doe ik vaker een hartmeditatie. Dat is een meditatie waarbij je je concentreert op de hartstreek en als het ware 'door je hart ademt' (alhoewel dit qua fysiologie natuurlijk niet echt mogelijk is). Terwijl je dat doet, wens je jezelf geluk, vrede, geduld of wat dan ook toe op. Het is een vorm van meditatie die op mij in eerste instantie nogal zweverig overkwam - tot ik het probeerde. Vreemd genoeg was het alsof de woorden die in mijn hoofd klonken echt iets deden in mijn lijf. Golven van geluk stroomden op het ritme van mijn ademhaling door me heen en iedere golf kwam aan bij de kern en maakte hem keer op keer ietsje steviger en sterker.
Wat ik hiervan leer is dat datgene wat je denkt over jezelf uitmaakt. Bewust vriendelijk voor jezelf zijn in gedachten doet iets, het verandert iets. Het maakt mij in ieder geval gelukkiger met wie ik ben, het maakt mijn kern steviger en wellicht dat die negatieve gedachten of gebeurtenissen waar ik in het begin over schreef nu al minder grip op me hebben. Wat in eerste instantie een vage new-age achtige methode leek te zijn, is bij nader inzien gewoon een manier om aan je geluk te bouwen, tot er geen storm meer is die het bouwwerk om kan blazen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten