Afscheid

'Disconnecting hurts', las ik deze week in een artikel over mindfulness. Het deed me denken aan de laatste trainingsdag van mijn achtdaagse cursus. Aan het einde van de middag, toen iedereen zijn spullen pakte en klaar was om het geleerde in de praktijk te brengen, wilde ik het liefst geruisloos vertrekken, zonder dat iemand het zou merken. Dat heb ik niet gedaan, gelukkig. Ik heb handen geschud en mensen bedankt en vertrok met een goed gevoel. Desalniettemin is zo'n afscheid vervelend. Je zou het liever niet doen, alhoewel je redelijkerwijs weet dat de cursus nu eenmaal afgelopen is en dat iedereen straks weer opgezogen wordt door zijn of haar eigen leven. Acht dagen bij onbekenden in een ruimte zitten en het met elkaar over dingen hebben, het schept direct een band. Wellicht dat het vele mediteren - waarbij je je soms sterk verbonden kunt voelen met de mensen om je heen - hier nog aan bijgedragen heeft. In ieder geval realiseerde ik me tijdens het lezen van het artikel dat mijn behoefte geruisloos weg te gaan voortkwam uit de weerstand die ik voelde tegen het afscheid. Disconnecting hurts en die pijn probeerde ik onbewust te voorkomen. Waarschijnlijk zou ik er heel anders over gedacht hebben als ik tijdens de cursus niet geleerd had om nog aandachtiger bij mijn gedachten en gevoelens stil te staan. Waar ik vroeger mezelf verwijten had gemaakt vanwege mijn asociale behoefte stilletjes weg te sluipen, kan ik die gevoelens nu herïnterpreteren als het gevolg van acht dagen veiligheid, vertrouwdheid en verbondenheid. Daar wil je eigenlijk geen afscheid van nemen. Als dat wel moet doet dat gewoon een beetje pijn.