Vandaag had ik een fiks conflict. Een waarbij ik moest dreigen de ander de ruimte uit te gooien als hij niet zelf weg zou gaan. Een conflict dat ik normaal gesproken nog uren in mijn lijf hoor nazingen. Het hoort bij mijn werk, maar leuk is het niet.
Dit keer merkte ik echter dat het gevoel dat ik tijdens en na zo'n situatie heb - een spanning in mijn buik en borst en opborrelende gedachten over wat ik nog meer had kunnen zeggen en waarom die ander zo ontzettend fout zat - dat dat gevoel nu anders was. Op het moment van het geschreeuw en vlak daarna voelde het zoals het altijd voelt, maar op de een of andere manier verbrokkelde het daarna snel en was het binnen een minuut of twintig nauwelijks meer waarneembaar. Het leek alsof die heftige emotie simpelweg wegspoelde uit mijn lijf. In plaats daarvan was er een rustige energie in mijn binnenste die iedere disbalans weer vrij snel corrigeerde. Die rustige energie was ik even vergeten - het liep al tegen het einde van de werkdag -, maar toen ik hem zijn werk voelde doen, wist ik waar hij vandaan kwam. Vanochtend had ik lang gemediteerd, gisterochtend en avond ook en de dag daarvoor ook. Zeker zo'n vijftig minuten per dag. En tijdens die meditaties was ik iedere keer wat dichter bij de kern gekomen, was ik wat meer gedachten en ideeën vergeten om ze te vervangen door de simpele werkelijkheid van mijn ademhaling. Vandaag heb ik die simpele werkelijkheid meegenomen naar het dagelijks leven, zonder dat ik me daarvan bewust was. Het gebeurde gewoon omdat ik twee keer per dag op een meditatiematje ga zitten en me concentreer. Dat is alles, zo eenvoudig kan het zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten