Sinds ik met zen en meditatie bezig ben, probeer ik me regelmatig voor te stellen hoe ik nu om zou gaan met toekomstige tegenslagen. Zou het lukken om ook bij de meest vervelende gebeurtenissen mijn hoofd helder te houden en de dingen te accepteren zoals ze zijn? Wanneer ik bijvoorbeeld mijn baan kwijtraak, een auto-ongeluk krijg, ziek word of wanneer er iemand in mijn omgeving overlijdt? Ik dacht dat dat onderdeel was van de boeddhistische manier van in het leven staan: op alles voorbereid zijn.
Gisteravond schoot ineens door me heen dat ik mezelf een rad voor ogen draai met deze denkwijze. Altijd van het ergste uitgaan is niet hetzelfde als op alles voorbereid zijn. Het is op het ergste voorbereid zijn - of denken dat je dat bent. Beter zou het zijn om te zeggen: verwacht niets. De mooie dingen komen vanzelf en de minder mooie dingen ook. Wanneer ik nu al druk ben om me voor te bereiden op toekomstige rampspoed, in hoeverre ben ik dan nog in het hier en nu? Wellicht komt die zogenaamde rampspoed in een andere vorm dan ik verwacht. Misschien komt hij wel niet. Dan heb ik me voor niets druk gemaakt.
Ik had dit eigenlijk niet verwacht, maar niets verwachten blijkt veel moeilijker te zijn dan het ergste verwachten. Gewoon zijn in het hier en nu zonder dat je hoofd alweer bij volgende week, maand of volgend jaar is. Misschien dat het me ooit gaat lukken, maar voorlopig verwacht ik dat niet....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten