Verlichting

Is er een point-of-no-return wanneer je het over verlichting hebt? In veel teksten wordt het voorgesteld alsof eenmaal verlicht, altijd verlicht is. Alsof er plotseling een knop omgezet wordt - waarschijnlijk op een moment wanneer je het het minst verwacht - en vanaf dat moment ben je van waarheid doordrongen. Je kunt niet anders meer dan verlicht zijn, je bent één met alle wezens om je heen, je eigen ego is volledig opgelost en als je geluk hebt kun je energieballen uit je handen schieten à la Street Fighter (hadoken!).

Ik vind deze omschrijving van verlicht zijn moeilijk voorstelbaar. Zijn er mensen die daadwerkelijk zo'n doorleefd inzicht hebben dat zij nooit meer getackeld worden - al is het maar heel even - door de grillen van hun ego of door een dagdroom over de toekomst of het verleden? Of is verlichting toch net iets anders, maar wat dan precies? 

Ik ben nog maar een beginneling op dit pad en kan er eigenlijk nauwelijks iets over zeggen, maar ik vind verlichting beter voorstelbaar als een staat van zijn waar je continu voor moet werken om hem te behouden. Een plek die je kent, waar je van houdt en waarvoor je je best moet doen om hem zo vaak mogelijk te bezoeken. Misschien is dat de beginners-valkuil waar ik nu inloop, te denken dat verlichting is iets dat je kunt bereiken door er hard voor te werken. Tenslotte is verlicht zijn ook niet-doelgericht zijn, in het hier en nu aanwezig zijn zonder prestatieplicht. Maar wanneer ik niet-doelgericht was had ik nooit een boek over boeddhisme opgepakt en was ik nooit iedere dag op een meditatiematje gaan zitten.

Wellicht dat de weg die naar verlichting leidt vol met dit soort kuilen zit. Kuilen waar je maanden of misschien wel jaren in vast kunt zitten. Misschien dat ik mijn hersens er maar niet teveel over moet breken en gewoon weer op mijn meditatiematje moet gaan zitten. Wie weet vergeet ik dan even dat ik zazen doe met een reden en is dat weer een voorlopig lichtpuntje op het pad der verlichting.