Bodem

Wat is een gedachte? Terwijl ik mediteerde vroeg ik me dit ineens af. Wat is dat eigenlijk waar ik constant mee bezig ben, wat door mijn hoofd spookt en wat meestal bepaalt hoe ik me voel? Ik weet dat sinds ik mediteer mijn gedachten wat minder 'talig' zijn geworden. Niet langer die uitgebreide dialoog met mezelf die de hele dag (en soms de nacht) doorgaat. Het is alsof de woorden en zinnen zich minder snel en vaak manifesteren, alsof ik ze al in een eerder stadium weet te tackelen. Ergens dieper in mijn brein, op een plek waar taal niet komen kan, daar gebeurt het. Zijn het dan beelden die de woorden oproepen, mentale plaatjes die vliegensvlug in taal worden omgezet? Ik dacht dat dat het geval was, maar het afgelopen jaar ben ik wat sensitiever geworden voor wat er in mijn hoofd en lijf gebeurt. Normaal heb ik het niet zo door, maar tijdens het mediteren lijkt het soms alsof de oorsprong van mijn gedachten dieper zit dan taal en beeld. Dan voel ik ineens iets komen, iets dat eerst een grens moet oversteken voordat het een gedachte is. Ik zou het een emotie kunnen noemen, maar niet een soort emotie zoals 'blij' of 'boos'. Een heel klein stukje daarvan, een afgeleide die begint als honderdste van wat uiteindelijk een filosofisch idee of juist een glimlach worden kan. Iets dat zich razendsnel in je opbouwt, zo snel dat je het normaal niet merkt, maar dat ergens diep vanbinnen als gevoel begint. Je zou verwachten dat zo'n begin vooral aanleiding geeft tot emotioneel getekende gedachten, maar dat is het niet. Ook filosofische ideeën en abstracte concepten die ik bedenk voel ik soms opkomen, een grens oversteken en zich als beelden en taal manifesteren.

Het is toch vreemd dat al die energie, de emoties die mij aansturen en mijn gedachten en gedrag bepalen, dat ik daar de bron maar nauwelijks van ken. Na ruim dertig jaar is het water van de poel van mijn onderbewustzijn voor het eerst helder genoeg om een klein stukje van de bodem te kunnen zien. Ik had er al die tijd geen weet van dat er nog een bodem is.