schroef

Ik werkte in de tuin en keek met flinke tegenzin naar de planken die zich links en rechts van me uitstrekten, klaar om vastgeschroefd te worden. Ieder gaatje voorboren, want het is hardhout. Ieder gaatje verzinken en daarna de schroef er in. Plank na plank, dag na dag. Als ik zulk werk doe begin ik me soms wat moedeloos te voelen. Over honderd jaar zijn er robots die hetzelfde kunnen, maar dan perfect waterpas, zonder ook maar één boortje te breken en in een duizendste van de tijd die ik eraan besteden moet. Het leven is ploeteren. En alles wat ik nu maak tijdens dat ploeteren, is waarschijnlijk over vijftig jaar alweer verdwenen. Ik pakte de volgende schroef om door te gaan, maar terwijl ik er even naar keek tussen mijn vingertoppen, kwam er een andere gedachte naar boven.

Hoeveel mensenlevens zitten er verborgen in een schroef? Misschien wel miljoenen, dacht ik. Hoe lang heeft de mensheid erover gedaan voordat ze doorhad dat met gloeiend heet vuur ijzer gesmolten kan worden? En dat het daarna in een vorm gegoten kan worden, een vorm die behouden blijft als het ijzer afgekoeld is? Alleen dat moet al de arbeid en het denkwerk van tienduizenden levens hebben gekost. Wanneer er niemand is om je dat te leren, moet je er bij toeval op stuiten of heel veel proberen tot er iets uitkomt waar je wat aan hebt. De kopertijd duurde niet voor niets meer dan tweeduizend jaar. Pas toen kreeg men door dat er ook nog zoiets als 'ijzer' bestond. De schroef die ik vasthield was van roestvrij staal, dat pas aan het begin van de vorige eeuw werd uitgevonden. En dan de vorm van de schroef. Een staafje van vier millimeter dik met gelijkmatig schroefdraad, zodat de schroef zich vastdraait in het hout. Een vierkante punt voor een zelfborend effect en de laatste anderhalve centimeter zonder schroefdraad, zodat de schroef gemakkelijk naar binnen blijft glijden als de weerstand die het schroefdraad in het hout geeft toeneemt. Om nog maar te zwijgen van de stervormige torxkop, die de kracht van de schroevendraaier perfect overbrengt. Hoeveel levens zitten er in alle geweldige uitvindingen die deze schroef mogelijk maakten?

Ik schroefde dapper verder, mezelf een tijdlang verwonderend bij iedere schroef die ik naar binnen draaide.