Een fantastische manier om je op je ademhaling te richten: een koude douche. Er is niets dat meer urgente, niet te negeren gedachten oproept dan ijskoud water dat plots op je lijf klettert. En er is maar een manier om het vol te houden: toch negeren die gedachten. Want een koude douche kan - mits je gezond bent - geen enkel kwaad. Je lijf zendt dan wel stresssignalen uit, maar eigenlijk is het regelmatig blootstaan aan de kou eerder gezond dan ongezond. Dus iedere dag zet ik na een paar minuten onder de warme straal te hebben gestaan, de knop in één keer op koud. Al van tevoren dringen de gedachten zich op, verzinnen mijn hersens allerlei redenen om dit toch vooral niet te doen. Niet vandaag, morgen misschien weer, vandaag ben je een beetje moe, je staat er eigenlijk al te lang onder.... En als het koude water eenmaal komt, lijkt het wel alsof er iets in mijn hoofd begint te krijsen: 'WEG HIER, WEG HIER!' Tegelijkertijd versnelt mijn hartslag en mijn ademhaling. Angst maakt zich van me meester en zorgt ervoor dat alles wat ik wil eronderuit gaan is. Dat is het punt waarop ik moet ingrijpen. Als ik mijn ademhaling laat gaan dan spring ik eronderuit, dan doe ik gewoon in plaats van na te denken. Als ik hem terughaal en naar mijn buik breng, is er nauwelijks iets aan de hand. De kou voel je al snel niet meer en dan realiseer je je dat het eigenlijk wel meevalt. Na een paar minuten kan ik het water rustig uitzetten en ben ik helemaal in het hier en nu.
(Meer informatie over de kou en meditatie vind je in de boeken van Wim Hof, alias The Iceman)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten