Kernovertuigingen zijn overtuigingen die zo diep in je geworteld zijn dat je nauwelijks doorhebt hoe ze je gedrag beïnvloeden. Ze vormen als het ware een stukje van je persoonlijkheid en om ze te veranderen moet je zelf een beetje veranderen. Voor iemand die opgevoed is met het idee dat god bestaat, is het een hele klus om dingen anders te gaan zien. Dat doe je niet van de ene op de ander dag.
Ik had een kernovertuiging, opgedaan op de middelbare school. Ergens in 4 of 5 vwo is het er ingeslopen. Langzaamaan ging het redeneren een belangrijkere rol spelen in de leerstof, terwijl het 'uit je hoofd stampen' iets minder werd. Ik was nooit zo'n stamper, dus mij kwam het goed uit. Ik merkte gaandeweg dat het me vaker lukte een cijfer te halen dat qua hoogte niet opwoog tegen de tijd die ik in het studeren gestoken had, in positieve zin. Ik haalde een zes, terwijl ik de dagen ervoor meer uit het raam dan in mijn boek gekeken had. Ik had een drie moeten hebben. Reden te meer om nog minder te studeren en ontspannen aan iedere repetitie te beginnen. Gewoon rustig nadenken, een antwoord formuleren en toch nog een redelijk cijfer halen. Geen negens en tienen, maar net genoeg om over te gaan. Het enige vak in mijn pakket waarbij dit écht niet lukte - economie 2 - liet ik vallen en zo kon ik met minimale inspanning door het vwo rollen.
Denken is beter dan doen. Wanneer je ergens diep genoeg over nadenkt, vind je het antwoord altijd. Lukt het niet dan denk je niet diep genoeg. Ratio is alles. Dat is wat ik mezelf toen heb ingeprent.
Ik realiseerde me pas dat dit een kernovertuiging is toen ik hem al half had afgebroken. Voelen - zie het bericht 'gevoel' - is minstens zo belangrijk. Voorheen loste ik alles met mijn hoofd op. Ging het niet goed, dan analyseerde ik net zo lang tot ik precies wist hoe het zat. Het werkte altijd... totdat het niet meer werkte. Ik raakte verdwaald in mijn analyses, in het inkaderen en labelen van iedere gedachte en ieder gevoel, in het onderbrengen in psychologische termen van wat ik deed en dacht, en zag mezelf ineens denken zonder begin of eind. Continu denken, dag en nacht, tot ik het gevoel had dat ik er gek van werd en ik er wel iets aan móest gaan doen.
Ik vraag me af hoeveel kernovertuigingen ik nog in me heb. Kan ik ze allemaal afbreken? En als ik daarmee klaar ben, ben ik dan volledig vrij (of roep ik nu ter plekke een nieuwe overtuiging in het leven...)?
Ik weet het niet. Misschien moet ik dat maar een tijdje zo houden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten