Rond drie uur vanmiddag trok de lucht dicht op deze prachtige eerste lentedag. Buiten bleef de zon schijnen, in mijn hoofd en lijf zaten ineens donderwolken. Tot dat moment was alles prima geweest. Ik had vrij, geen verplichtingen en kon alles doen wat ik wilde vandaag. Waarom dan ineens dat sombere gevoel dat me binnen een paar minuten overnam? Mijn hersens begonnen meteen te kraken. Ik had gedachten over neurotransmitters die uit balans waren, mijn slaap-waakritme dat mogelijk verstoord was doordat ik eergisteren te laat naar bed gegaan ben en het verband tussen melatonine en depressieve gevoelens. Daarna volgde nog meer. Leuke dingen doen, zodat mijn lijf meer dopamine aan zou maken en ik me weer beter zou voelen. Maar wat is leuk? Of ik nu zou gaan schrijven, gamen of lezen, alles leek zinloos. Ik zag mijn toekomstige levens voor me, het gemiddelde, het succesvol en het beneden gemiddelde scenario en alle drie waren ze waardeloos. Ik kon me niet voorstellen ooit nog ergens plezier in te gaan hebben - wat heb je überhaupt aan plezier? - en tegelijkertijd wilde ik er uitkomen, alles weer anders kunnen zien, positiever. Ik probeerde te mediteren en hield ermee op omdat ik veel te gefocust was op het verbeteren van mijn stemming. In mijn hoofd werd het zoeken koortsachtig en wanhopig. Hoe moest ik leven? Rustig en zonder zorgen en tegelijkertijd zonder grote ambities, of met passie, diepe dalen en hoge pieken? Kon ik nu wel op de bank gaan zitten of moest ik juist al mijn energie aan het schrijven van een boek besteden? Het leek alsof mijn besluit nu gemaakt moest worden, alsof ik het heft in handen moest nemen en het niet meer los moest laten zodat ik voor eens en voor altijd duidelijkheid had, nergens meer aan hoefde te twijfelen en nooit meer ongelukkig hoefde te zijn. Een eiland in de stroom om je aan vast te klampen. Een afgebakend beeld van hoe het leven moest zijn, zodat ik me daarop richten kon.
De hond moest tussendoor nog uitgelaten worden. Het denken ging door, zonder definitieve oplossing te vinden. Tot het gevoel langzaam weg begon te ebben, naarmate de wandeling vorderde. Ik realiseerde me dat ik heel voor woorden had gedacht. Woorden die alle kanten op gingen, die analyseerden en verklaring op verklaring stapelden en toch nooit echt iets verklaarden. Mijn stemming had ongetwijfeld iets met neurotransmitters van doen en wie weet gaf het zonlicht me positieve energie, maar waar het feitelijk op neer kwam was dat ik me gewoon even rot gevoeld en dat het nu weer weg was. Dat was eigenlijk alles. Alle woorden had ik zelf bedacht en de meeste ben ik inmiddels alweer vergeten. Het gevoel is als vanzelf weggetrokken zoals alle donderwolken doen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten