De echo van de dag

De echo van de dag - alles wat gezegd, gehoord en gedacht is - hoor ik meestal pas als ik mijn hoofd op mijn kussen leg en mijn ogen sluit. Het moment voordat je in slaap valt, de slaap waarin je hoofd alles verwerkt, daar echoot het. Zoals het hoort bij een echo sterft die langzaam uit. Als je niets meer hoort dan slaap je. Afgelopen nacht bleef ik de echo horen. Alle mensen op mijn werk die gepraat en geschreeuwd hadden, alles wat ik daarbij had bedacht en alles wat ik de komende dagen nog moet doen, het bleef maar door mijn hoofd heen zeuren. Ik deed verschillende ontspanningsoefeningen; op de ademhaling concentreren en ieder deel van mijn lichaam met mijn aandacht afgaan zodat ik in het eeuwig nu van de rechterhersenhelft terecht zou komen en in slaap kon vallen. Het hielp niet. Ik voelde mijn lijf wel ontspannen en was überhaupt niet echt gestrest, maar toch leek het alsof er ergens in mijn hoofd een hersenstukje zat maar dóór bleef praten. Neurologisch gepruttel zonder stopknop. En dat net in de eerste nacht van een zware werkweek.

Ik weet wel wat het is. Het betekent dat ik ergens op de dag een grens overgegaan ben. Ergens heb ik te veel zintuiglijke stimuli gekregen en te veel dingen om over na te denken in mijn hoofd gehad. Dan raak ik overprikkeld. Flink sporten helpt, of veel tijd aan een boek of schrijfsel weiden. Langere tijd helemaal weg zijn met je aandacht van jezelf en je gedachten. Allemaal dingen die je helaas niet om elf uur `s avonds doet. Normaal probeer ik gedurende de dag wat momentjes te creëren waarin ik mijn hoofd tot rust breng. Een minuut bewust ademhalen kan een wereld van verschil maken. Dan kan ik daarna weer wat meer hebben en ga ik niet over die grens heen. Maar juist bij grote drukte - als ik zulke momenten hard nodig heb - is er geen tijd voor. Dan raakt dat klompje hersenen dat -  naar ik vermoed - ergens links in mijn hoofd zit zodanig gestimuleerd dat er geen weg terug is. Het slaat op hol, het blijft maar kletsen en het lijkt niet eens vanuit mezelf te komen. Mijn eigen gedachtenstem is rustiger en laat zich beter sturen. Dit is er slechts een onderdeeltje van dat niet doet wat de grote baas wil.

Vannacht heb ik het maar geaccepteerd, waardoor ik waarschijnlijk toch nog wat geslapen heb. Dat is het enige wat ik kon doen. Soms sterft de echo van de dag niet uit en blijft hij galmen. Het is zoals het is.