Aokigahara

Gisteren stuitte ik op Aokigahara. Een plek in Japan waar ze gestopt zijn de jaarlijkse zelfmoordcijfers te publiceren. Er komen al meer dan genoeg mensen naar Aokigahara om zelfmoord te plegen. In 2010 waren het 247, waarvan er in ieder geval 54 geslaagd zijn. Geen enkele noodzaak om nog meer mensen op een idee te brengen.

Aokigahara is een bos gelegen aan de voet van de Fuji-berg. Het schijnt er stil te zijn - sereen - en door de dicht op elkaar gepakte bomen waait het er nauwelijks. Voor sommigen de ideale plek om een leven dat als mislukt beschouwd wordt af te sluiten. Jaarlijks wordt er een zoektocht georganiseerd om zo veel mogelijk lijken uit het bos te verwijderen. Wat niet door mensen wordt gevonden, vinden de dieren wel.

Als het al niet zo stil in Aokigahara was, zou je er stil van worden. Wat drijft al die mensen ertoe om naar Aokigahara te gaan en juist dáár zelfmoord te plegen? Als je je leven waardeloos vindt, wat maal je dan nog om de plek waar je sterft? Kiezen al die mensen deze plek vanuit het romantische idee te sterven in de natuur of is er meer aan de hand? Er zijn veel zelfmoordenaars die hun pad in het bos markeren met tape, zodat ze de weg naar het leven weer terug kunnen vinden. Ze twijfelen. Misschien dat Aokigahara de juiste plek is om zonder ruis je leven te overdenken, zonder de afleiding van alledag, de stemmen van anderen of het getoeter van auto's. Stilte om je heen, stilte in je hoofd. En dan maak je een keuze... en hoop je dat het de juiste is.