Zomaar ineens heb ik een nieuwe obsessie. Al mijn gedachten worden er door beheerst, ik droom er `s nachts over en wil eigenlijk niets liever dan me er de hele dag mee bezig houden. Dit gebeurt me wel vaker. Een grote interesse voor een onderwerp. Nog net geen preoccupatie, maar het scheelt weinig. Ik vind mezelf plotseling terug terwijl ik filmpjes kijk van de beste spelers ter wereld en internetpagina's afstruin op zoek naar een betaalbare fighting stick. Het lijkt alsof er niets anders meer belangrijk is, alsof de wereld maar om één ding draait. Stiekem weet ik dat dit niet zo is, dat het maar een gekte is, een tijdelijke gril, en dat ik er er over twee weken misschien alweer op uitgekeken ben. Zo gaat dat met mijn grillen. Sommige duren wat langer en blijven zich herhalen, maar altijd komt er een punt waarop ik er klaar mee ben. De gouden glans die ik al die tijd zag is plots verdwenen en ineens kan ik me niet meer voorstellen wat er nou zo ontzettend geweldig was aan ... Dan gaat het een tijdje in de kast en komt het er vanzelf wel weer een keer uit, na een paar maanden of een jaar. Maar nu kan ik me dat nog nauwelijks voorstellen, nu is het alsof dit voor altijd hetgeen blijft waar mijn aandacht naar uit blijft gaan.
Misschien generaliseer ik, maar ik denk dat er veel meer mannen zijn die zich kunnen herkennen in dit verhaal dan vrouwen. Op de een of andere manier is het typisch mannelijk om zo met hobby's om te gaan. Het lijkt wel te stroken met het idee dat vrouwen beter zijn in het uitvoeren van meerdere taken tegelijk, maar mannen zich beter op een ding kunnen concentreren. Als ze zich er dan op concentreren, doen ze dat ook goed en worden ze echt een met hun onderwerp.
Het beangstigt me soms dat het zo gaat. Zonder tegengas word ik constant geleefd door mijn onderwerp van aandacht, van hobby tot hobby altijd bezig met wat me op dat moment opslokt. Zo zou het leven niet moeten zijn, zo zonder enig wijder perspectief. Vandaar dat ik probeer iets meer afstand te nemen, het ding te zien voor wat het is. Er ontstaan daardoor verwondering voor de manier waarop mijn aandacht naar mijn obsessie toe gezogen wordt. Ik ga op in mijn gekte, maar ik kan mezelf er tegelijkertijd in op zien gaan. En gelukkig, heel gelukkig, kan ik er op die manier ook weer ietsje makkelijker uitstappen. Want tenslotte hebben we het hier gewoon over een game die me plotseling weer heeft gegrepen. Super Street Fighter 4, een game die wat mij betreft het schaakspel overbodig maakt, net zo complex maar dan honderd keer zo snel, met een diepe gelaagdheid die uniek is voor een fighter en een al even unieke moeilijkheidsgraad. Maar toch, het is gewoon een game.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten