Routes

Ik was weg dit weekend, wandelen in de bergen. Als het goed is was het voor ontspanning, maar op zaterdag merkte ik dat ik wat gestrest was. We begonnen aan een route van veertien kilometer, alhoewel het er ook zeventien konden zijn. Het routekaartje dat we bij de toeristeninformatie meegenomen hadden, was in het Nederlands anders dan in het Duits. De Duitsers mochten nog iets langer lopen, een lusje extra hier en verderop nog een paar kilometer extra. Dat tezamen met het feit dat routes met paaltjes altijd minstens één moment opleveren waarbij je samen op een kruising staat en er nergens een paaltje te bekennen is, maakte me blijkbaar licht nerveus. Het ergerde me dat ik nerveus was. We waren niet op vakantie om gestrest te worden van wandelroutes. We waren op vakantie om via wandelroutes te ontstressen.

Ik dacht erover na wat mijn angst precies inhield. Was ik bang om zeventien in plaats van veertien kilometer te lopen? Eigenlijk niet. Zeventien was iets teveel voor onze ongetrainde benen, maar het zou wel gaan. Het had meer te maken met het vertrouwen in de route. Als de Duitse versie al verschilde van de Nederlandse, wat zei dat dan over de betrouwbaarheid van de te volgen route? Zouden we nog wel bij de auto kunnen komen, of zouden we de nacht moeten doorbrengen tussen de bomen? En als we bij de auto kwamen, zou die ons dan nog wel naar het hotel kunnen brengen? Stel dat de tomtom het zou begeven... Zouden we van het hotel wel naar onze eigen veilige haven, thuis, kunnen komen. Er was een route, maar plotseling leek het alsof al die routes zo willekeurig, zo 'het-kan-stiekem-alle-kanten-op' waren.

Een route is maar een route, realiseerde ik me. Ze biedt iets van zekerheid, maar eigenlijk is het schijn. Zoals met alle te volgen paden kan het altijd alle kanten op. Wie weet wat er tijdens de wandeling nog op ons pad zou komen. Ik besloot dat het tijd was om even te stil te gaan staan, de route te vergeten en van het uitzicht te genieten. We zouden er wel komen, waar dat dan ook moge zijn.