Ik had wat vreemde sensaties vorige week, tijdens en na mijn meditaties. Het begon ermee dat ik tijdens het mediteren een tintelend gevoel in onderarmen, handen en vingertoppen kreeg. Een gevoel dat zich daarna uitstrekte naar mijn voeten en langs mijn ruggengraat omhoog klom. De bron van het gevoel leek mijn buik te zijn. Er zat daar een energie die ik, al naar gelang ik me er beter op concentreerde, als vanzelf door mijn lijf kon laten stromen. Het was geen onprettig gevoel en omdat ik er zo veel controle over had, besloot ik het zo vaak mogelijk gedurende de dag op te roepen. Het was wonderbaarlijk om te merken dat het zo makkelijk bleef. Als ik er zin in had kon ik vrijwel direct een school kleine sidderaaltjes door mijn lijf laten zwemmen.
`s Avonds zocht ik op internet op of er mensen bekend waren met dit gevoel. Na wat zoeken stuitte ik op de term 'kundalini awakening' en daarmee op een hele tak van spirituele beoefening waar ik nog nooit van gehoord had. De kundalini is een energie die ieder van ons in zich heeft, opgerold onderaan de ruggengraat. Zo willen oude Indiase geschriften het althans, want de kundalini bestaat alleen in een energetische vorm, niet in een stoffelijke, en is niet wetenschappelijk bewezen. Iemand met een kundalini-awakening (of kundalini ontwaken), betreedt een spiritueel pad dat uiteindelijk tot verlichting zal leiden. Waarschuwingen worden gegeven voor diegenen die zonder de juiste begeleiding met de kundalini-energie aan de gang gaan. Het kan leiden tot allerlei medische klachten, zoals stevige hoofdpijn, opvliegers en zelfs psychoses. Volgens het verhaal van een van degene die haar spirituele ontwaken volledig doorstaan heeft, moest zij jarenlang hoofdpijn en emotionele labiliteit verduren om te komen waar ze nu is. De beloning - spirituele verlichting - was het echter waard.
In de loop van de week begon ik me wat vermoeid te voelen. Ik ontwikkelde een verkoudheidje en merkte dat mijn energienivo daalde. En in het weekend had ik een beetje hoofdpijn, wat ik echt maar zeer zelden heb. Ook begon het kundalini-gevoel steeds meer te voelen als een kracht die ik niet in de hand kon houden. Het leek alsof ik contact maakte met een grillige energie die zich niet zomaar zou laten temmen. Tegelijkertijd voelde het ook steeds minder prettig. Ik had het gevoel alsof het ervaren van de kundalini-energie me uitputte. Dat tezamen met de schrikbeelden die op internet geschetst werden deed me besluiten te stoppen. Ik was er sowieso al niet van overtuigd dat dit een pad was dat leidde naar spirituele verlichting. Daarvoor klonken de verhalen te tegenstrijdig, te zweverig, te weinig toetsbaar en teveel als verhalen die opgeschreven zijn door mensen die toch nog iets positiefs uit hun perioden van migraine of psychoses probeerden te putten. Dan maar een kundalini-awakening, dan is die jarenlange koppijn niet voor niets geweest...
Vanochtend mediteerde ik op mijn ademhaling en liet ik de sidderaaltjes achterwege. Het was een prettige meditatie waarin ik contact maakte met die kalme oceaan in mezelf die ik associeer met zen. Niet het nerveuze en springerige gevoel van vorige week. Ik voelde me meteen een stuk rustiger vanbinnen. Misschien dat mijn interpretatie van wat er met me gebeurd is niet overeenkomt met de werkelijkheid, maar evengoed ben ik blij dat ik de kundalini voor nu gelaten heb voor wat het is. Opgerold aan de basis van mijn ruggengraat, waar hij naar mijn idee hoort.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten