Leren luisteren

Als je goed luistert, kun je altijd de muziek horen. Ik noem het een symfonie; het samenspel van alle signalen in je lichaam, je emoties en je gedachten. Zonder aandacht hoor je niets, of alleen flarden van de muziek. De baslijn van je hart als je boos bent en de hoge tonen van de vlinders in je buik als je verliefd bent. Maar de muziek speelt altijd. Wanneer je je aandacht traint, ga je steeds meer horen. Altijd dat gevoelspatroon van je lichaam, je gedachten die erdoorheen zingen en je emoties die het volume bepalen. 

Met het cultiveren van je aandacht bereik je een beter gehoor voor die muziek. Het mooie is dat het niet verveelt. Je kunt het blijven onderzoeken, want de symfonie is nooit precies hetzelfde. Vroeger dacht ik dat blij zijn gewoon blij zijn was. Je kon een beetje blij zijn, heel erg blij of iets daartussenin, een trapsgewijze verdeling die je emoties overzichtelijk hield. Nu is er niets meer in me dat 'blij zijn' heet. Wel dingen die klinken als blij, alhoewel ze nooit precies hetzelfde klinken. Het arrangement is altijd anders. Je weet nooit wie er deze keer gaat soleren. 

Het betekent niet dat de muziek altijd mooi is. Ook in donkere tijden is het er, alhoewel de neiging om dan vooral niet te luisteren groot is. Wie wil die dissonante tonen van zelfkritiek en dat aritmische geklop van een gestrest hart horen? Toch levert het iets op om dat wél te doen. Alhoewel de muziek altijd anders is, kun je de patronen gaan ontdekken. En omdat je niet meer krampachtig als dirigent op probeert te treden, gunt de muziek je na een tijdje juist wat meer controle. Het is alsof de muziek eerst helemaal gekend wil worden, voordat je het stokje krijgt. En om het te leren kennen moet je luisteren.

Routes

Ik was weg dit weekend, wandelen in de bergen. Als het goed is was het voor ontspanning, maar op zaterdag merkte ik dat ik wat gestrest was. We begonnen aan een route van veertien kilometer, alhoewel het er ook zeventien konden zijn. Het routekaartje dat we bij de toeristeninformatie meegenomen hadden, was in het Nederlands anders dan in het Duits. De Duitsers mochten nog iets langer lopen, een lusje extra hier en verderop nog een paar kilometer extra. Dat tezamen met het feit dat routes met paaltjes altijd minstens één moment opleveren waarbij je samen op een kruising staat en er nergens een paaltje te bekennen is, maakte me blijkbaar licht nerveus. Het ergerde me dat ik nerveus was. We waren niet op vakantie om gestrest te worden van wandelroutes. We waren op vakantie om via wandelroutes te ontstressen.

Ik dacht erover na wat mijn angst precies inhield. Was ik bang om zeventien in plaats van veertien kilometer te lopen? Eigenlijk niet. Zeventien was iets teveel voor onze ongetrainde benen, maar het zou wel gaan. Het had meer te maken met het vertrouwen in de route. Als de Duitse versie al verschilde van de Nederlandse, wat zei dat dan over de betrouwbaarheid van de te volgen route? Zouden we nog wel bij de auto kunnen komen, of zouden we de nacht moeten doorbrengen tussen de bomen? En als we bij de auto kwamen, zou die ons dan nog wel naar het hotel kunnen brengen? Stel dat de tomtom het zou begeven... Zouden we van het hotel wel naar onze eigen veilige haven, thuis, kunnen komen. Er was een route, maar plotseling leek het alsof al die routes zo willekeurig, zo 'het-kan-stiekem-alle-kanten-op' waren.

Een route is maar een route, realiseerde ik me. Ze biedt iets van zekerheid, maar eigenlijk is het schijn. Zoals met alle te volgen paden kan het altijd alle kanten op. Wie weet wat er tijdens de wandeling nog op ons pad zou komen. Ik besloot dat het tijd was om even te stil te gaan staan, de route te vergeten en van het uitzicht te genieten. We zouden er wel komen, waar dat dan ook moge zijn.

Kundalini awakening

Ik had wat vreemde sensaties vorige week, tijdens en na mijn meditaties. Het begon ermee dat ik tijdens het mediteren een tintelend gevoel in onderarmen, handen en vingertoppen kreeg. Een gevoel dat zich daarna uitstrekte naar mijn voeten en langs mijn ruggengraat omhoog klom. De bron van het gevoel leek mijn buik te zijn. Er zat daar een energie die ik, al naar gelang ik me er beter op concentreerde, als vanzelf door mijn lijf kon laten stromen. Het was geen onprettig gevoel en omdat ik er zo veel controle over had, besloot ik het zo vaak mogelijk gedurende de dag op te roepen. Het was wonderbaarlijk om te merken dat het zo makkelijk bleef. Als ik er zin in had kon ik vrijwel direct een school kleine sidderaaltjes door mijn lijf laten zwemmen.

`s Avonds zocht ik op internet op of er mensen bekend waren met dit gevoel. Na wat zoeken stuitte ik op de term 'kundalini awakening' en daarmee op een hele tak van spirituele beoefening waar ik nog nooit van gehoord had. De kundalini is een energie die ieder van ons in zich heeft, opgerold onderaan de ruggengraat. Zo willen oude Indiase geschriften het althans, want de kundalini bestaat alleen in een energetische vorm, niet in een stoffelijke, en is niet wetenschappelijk bewezen. Iemand met een kundalini-awakening (of kundalini ontwaken), betreedt een spiritueel pad dat uiteindelijk tot verlichting zal leiden. Waarschuwingen worden gegeven voor diegenen die zonder de juiste begeleiding met de kundalini-energie aan de gang gaan. Het kan leiden tot allerlei medische klachten, zoals stevige hoofdpijn, opvliegers en zelfs psychoses. Volgens het verhaal van een van degene die haar spirituele ontwaken volledig doorstaan heeft, moest zij jarenlang hoofdpijn en emotionele labiliteit verduren om te komen waar ze nu is. De beloning - spirituele verlichting - was het echter waard.

In de loop van de week begon ik me wat vermoeid te voelen. Ik ontwikkelde een verkoudheidje en merkte dat mijn energienivo daalde. En in het weekend had ik een beetje hoofdpijn, wat ik echt maar zeer zelden heb. Ook begon het kundalini-gevoel steeds meer te voelen als een kracht die ik niet in de hand kon houden. Het leek alsof ik contact maakte met een grillige energie die zich niet zomaar zou laten temmen. Tegelijkertijd voelde het ook steeds minder prettig. Ik had het gevoel alsof het ervaren van de kundalini-energie me uitputte. Dat tezamen met de schrikbeelden die op internet geschetst werden deed me besluiten te stoppen. Ik was er sowieso al niet van overtuigd dat dit een pad was dat leidde naar spirituele verlichting. Daarvoor klonken de verhalen te tegenstrijdig, te zweverig, te weinig toetsbaar en teveel als verhalen die opgeschreven zijn door mensen die toch nog iets positiefs uit hun perioden van migraine of psychoses probeerden te putten. Dan maar een kundalini-awakening, dan is die jarenlange koppijn niet voor niets geweest...

Vanochtend mediteerde ik op mijn ademhaling en liet ik de sidderaaltjes achterwege. Het was een prettige meditatie waarin ik contact maakte met die kalme oceaan in mezelf die ik associeer met zen. Niet het nerveuze en springerige gevoel van vorige week. Ik voelde me meteen een stuk rustiger vanbinnen. Misschien dat mijn interpretatie van wat er met me gebeurd is niet overeenkomt met de werkelijkheid, maar evengoed ben ik blij dat ik de kundalini voor nu gelaten heb voor wat het is. Opgerold aan de basis van mijn ruggengraat, waar hij naar mijn idee hoort.