Ik realiseerde me laatst dat er iets veranderd is. Een behoefte die ik vroeger had - om naast het leven te gaan staan - is nu vrijwel verdwenen. Het was het altijd aanwezige gevoel het nu te druk te hebben en daarbij te verlangen naar een moment waarbij niemand iets van je verlangt en je helemaal niets hoeft. Het enige wat je doet is rustig naar het leven kijken. Alleen op die plaats kun je wijsheden verwerven die het waard zijn om in steen te beitelen. Het normale leven is daar te druk, te chaotisch voor. Je hebt een uitgestrekte zee van rust nodig om tot jezelf en die dieper liggende waarheden te komen.
Die zee van rust is ver te zoeken. Vroeger was hij er weleens, toen ik als kind en puber niets anders had te doen dan hele middagen uit het raam kijken, of tekeningen maken in mijn wiskundeschrift. Misschien is die rust er later, als ik gepensioneerd ben en alleen de tuin nog maar hoef bij te houden, maar ik betwijfel het. Het leven lijkt zich naarmate ik ouder word steeds sneller aan me voorbij te trekken. Wellicht dat ik daarom het gevoel kreeg dat ik nog meer tijd aan de zijlijn van het leven nodig had om grip te krijgen. Tijd die er niet is. Het leverde me zelfs stress op, het idee dat ik het te druk heb om te observeren en te filosoferen en dat straks het leven ineens voorbij is en ik geen eindconclusies op heb kunnen stellen.
Rust zoals ik die wilde is er zelden en als ze er is, is het nooit genoeg. Het is weer zo'n verlangen dat zichzelf in stand houdt door nooit helemaal bevredigd te zijn. Maar alhoewel ik het nu drukker dan ooit heb, ervaar ik toch meer rust, ondanks dat ik geen hele dagen meer heb om te mijmeren. Het zal de acceptatie wel zijn. Het leven is een maalstroom waarin je jezelf op moet laten zuigen. Als je niet tegenspartelt, gaat het makkelijker. Dan kom je op een punt waarop je razendsnel gaat en toch nog om je heen kunt kijken, dankzij de rust die je in jezelf hebt gevonden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten