zaterdag 8 december 2012

Zonder woorden

Witte velden die nog nauwelijks betreden zijn. Het heeft gesneeuwd. Het waait zo hard dat ik af en toe een mist van opgeblazen stuifsneeuw over het land zie glijden en als de wind even wat minder blaast, is het mijn hond die door sneeuw heen rent en met zijn enthousiasme kleine wolkjes op doet vliegen. De lucht is grijs en bekent met deze kleur dat dit nog maar het begin is. Ik heb het koud. In die grijze lucht zweeft een buizerd die me denken doet aan een nieuwjaarsochtend van zeker een jaar of tien geleden. Toen was ik wakker geworden in een witte wereld en had ik - nog zonder hond - besloten om naar buiten te gaan. Ook toen was de sneeuw nog nauwelijks betreden en had ik het stervenskoud. Het landschap waar ik door liep was echter zo betoverend dat ik ondanks mijn gevoelloze tenen urenlang door de sneeuw ploeterde om deze geheel nieuwe wereld te verkennen. Er was ook een buizerd geweest. Zittend op een tak had hij bekeken wat ik deed. Iedere keer als ik dichterbij kwam, was hij vijftig meter verder gevlogen en was hij weer gaan zitten. Vijftig meter verder door de sneeuw ploegen. Uiteindelijk heb ik hem niet één keer dicht genoeg kunnen naderen om hem goed te bekijken. Toch heb ik het onthouden, alsof die dag een bijzondere betekenis heeft die ver gelegen is voorbij de kennis die in woorden uit te drukken valt. Een mens, sneeuw en een buizerd. Tien jaar later op een andere plek lijkt alles toch hetzelfde. Ook deze buizerd gaat zitten op een tak en houdt mij in de gaten. Ik heb het koud, ik ploeg door de sneeuw en ik denk nergens aan dan aan het moment. Dit keer kan ik dichterbij komen. Misschien tien meter is wat er nog rest tussen hem en mij. Dan vliegt hij weg. Natuurlijk vliegt hij weg. En opnieuw heb ik het gevoel dat dit iets betekent. Niet alsof iets of iemand mij iets duidelijk probeert te maken en niet alsof ik hier lering uit moet trekken en mijn leven moet veranderen. Ver voorbij interpretatie. Gewoon het moment dat perfect in zichzelf besloten ligt. Hier en nu zonder woorden. Zoals je zou willen dat het altijd is.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten