Vanaf vandaag houd ik een blog bij. Waarom eigenlijk? Ik vraag het me meteen af na het lezen van de eerste zin. De halve wereld blogt. Laatst las ik er een van dinges, een moeder van twee kinderen, die het verhaal vertelde van haar ene kind dat ziek werd. En dat was nog niet alles, een dag daarna was haar tweede kind ook ziek. Dat was de clou van het verhaal. Foto's erbij, zodat de lezer een en ander kon visualiseren. Wat een verhaal. De wereld verdient het dit te weten en kijk aan: het is niet ongezien gebleven. Nu kunnen we rustig gaan slapen.
Wanneer ik zoiets lees, word ik altijd overvallen door een paradoxaal gevoel. Vrolijkheid om de eenvoud van het bericht. Is er iemand echt zo dom om te denken dat dit op internet vereeuwigd dient te worden? Ik kan er hard om lachen. Maar als ik mezelf hoor lachen, komt er meteen een hol gevoel op. Waarom zou het er niet op mogen staan? Wat is er dan wel de moeite van het vereeuwigen waard? En wie ben ik om hierover te oordelen? Heb ik dan méér te melden? En zou dat uit moeten maken? Is er een universele meetlat waarlangs wij meten wat wel en niet van waarde is? En is een moeder die zo ongedwongen over haar kinderen schrijft niet van veel grotere waarde dan mijn eigen filosofisch gezanik? Kortom: wie zou er hier om wie moeten lachen?
Iedere keer als ik me dit soort vragen ga stellen, kom ik terecht in een maalstroom. De vragen blijven stromen. Wanneer ik middenin die stroom sta, blijft er steeds minder van me over. Iedere vraag trekt een stukje van mezelf mee; dingen die ik zeker dacht te weten, zijn niet langer zeker. Zo blijft er steeds minder 'ik' over.
De laatste tijd is het alsof de maalstroom sterker wordt. Ik dacht dat ik in de loop der jaren van mijn 'ik' een stevig rotsblok gemaakt had. Toch heb ik steeds meer moeite om me vast te houden. Schrijf ik daarom deze blog? Een stukje 'ik', vereeuwigd op het net, zodat ik me er altijd aan vast kan houden als het nodig is. Niet voor de wereld, maar voor mezelf.
Waarschijnlijk is er niet zo veel verschil tussen mij, die moeder en de rest van de bloggers. Alleen als anderen je zien, kun je een 'ik' zijn.
(oorspronkelijk in juni 2012 geschreven)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten