De wereld is in een sluier gehuld
Nevel zet het leven stil
Alles achter het wit is weg
Onwetendheid voorbij de eerste meters
Maagdelijke mogelijkheden liggen
In het stof van voorheen
Ik zie ze ontstaan en weer vergaan
Wachtend op mijn ademtocht
Hoe zou het zijn straks
Als de nieuwe dag onthuld wordt
Is het een toverachtig landschap
Leeft er iets ondenkbaars op
En mag het nog even duren
Voordat het zover is
Voordat mijn fantasieën zich
Zien verdampen in het ochtendlicht
Geen opmerkingen:
Een reactie posten