Is er weleens een moment dat ik me niet afvraag hoe volgende maand of volgend jaar eruit moet zien? Altijd plannen, waarvan de meeste maar half of helemaal niet gerealiseerd worden. Het leven is ingewikkeld. Moet ik minder gaan werken om zo meer vrije tijd over te houden, of moet ik evenveel - of zelfs méér - gaan werken zodat ik ooit meer vrijheid kopen kan? Ik weet het eenvoudigweg niet. Het voordeel van minder werken is dat ik vaker uit het raam kan kijken en de droesem van het jachtige leven wat kan laten zakken. Misschien dat dat voor mij 'geluk' is, zulke momenten. Maar de nummers op mijn bankrekening zijn onverbiddelijk. Het is niet alsof we dagelijks witte bonen in tomatensaus moeten eten, maar wat als [vul maar in], dan zou wat extra geld niet weg zijn. Alles kan gebeuren - gelukkig kan ik het meeste niet eens bedenken -, maar dan blijft er nog genoeg over om rekening mee te houden. De auto die kapot gaat, het huis dat verzakt of om de een of andere reden niet meer kunnen werken. Er is geen antwoord op de onzekerheid van de toekomst, maar toch zijn mijn gedachten daar voortdurend naar op zoek. Ik weet dat het me weerhoudt van geluk, hier en nu, maar het is moeilijk.
De meeste vragen blijven onbeantwoord en de echte vraag - de vraag die alle andere overbodig maakt - is of ik kan leven met het vraagteken. De tijd zal het leren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten