Gisteren heb ik mijn laatste dienst gewerkt op de plek waar ik acht jaar en één maand geleden begon. Ik heb een taart gebakken, herinneringen opgehaald en ben erachter gekomen dat ik in al die jaren vierenveertig jongeren op de groep heb gehad. Veel tranen, kwetsbaarheid, soms wat agressie, maar vooral veel plezier, mooie momenten en mensen die iets van mij geleerd hebben - en van wie ik iets heb geleerd. Toen ik gisteravond terug naar huis fietste wist ik niet of er een woord was voor de emotie die ik voelde. Want alhoewel het mijn eigen keuze is om te vertrekken en om nieuwe dingen te gaan doen, voelde het toch alsof ik een stuk van mezelf daar achterliet, alsof ik een band moest doorsnijden waar ik eigenlijk niet aan wilde komen. Ik moest huilen op de fiets, maar volmondig verdriet was het niet. Ik voelde me niet slecht, ik voelde me niet goed, ik voelde me gewoon vreemd. En ik bleef denken dat er een woord moest zijn voor hoe ik me voelde, maar ik kon er niet op komen en zodoende kon ik het ook niemand echt duidelijk maken, dus voelde ik me ook nog eenzaam.
'Het gevoel dat hoort bij het afsluiten van een plek waar je zowel mooie als moeilijke tijden hebt meegemaakt en waarbij de oprechte wens om te vertrekken het niet minder moeilijk maakt om ook daadwerkelijk te gaan.'
Ik denk dat het zoiets was. Als iemand het begrip bij de definitie weet dan hoor ik het graag. Tot die tijd zwem ik wat rond in deze verwarrende poel emoties...
