Een tijdlang sluimert er al een idee in mijn hoofd dat ik vandaag eens uit wil werken. Het is een idee dat bij een slechte uitleg zomaar verkeerd begrepen kan worden. Een idee dat op het randje is, tenzij je echt begrijpt wat ik bedoel.
Zowel binnen mijn werk als privé zie ik soms mensen bij wie het ongeluk ze lijkt te achtervolgen. Ze leven een leven dat getekend wordt door schulden, verslavingen, werkloosheid, mislukte relaties en zelfs ernstige ziekten. Sommige mensen lijken altijd pech te hebben. Hoe hard ze het ook proberen, het mislukt. Is het hun eigen schuld dat dit ze allemaal overkomt, of zijn ze misschien vervloekt?
Wat me opvalt wanneer ik mensen zie vanuit mijn werk als hulpverlener of op tv bij programma's waarin mensen geholpen worden, is dat een aantal van hen keer op keer de verkeerde beslissingen neemt. Beslissingen die er bij een ander voor zorgen dat de alarmen gaan loeien, worden bij deze mensen achteloos genomen, alsof er geen stem in hun hoofd is die ze vertelt wat wijsheid is en wat niet. Een duur abonnement dat je niet echt nodig hebt kun je best afsluiten, ook al sta je al iedere maand rood. En nee van een extra fles wijn vanavond lost je probleem niet op, het wordt er alleen maar erger van. Misschien is het ook niet slim om weer een kind te krijgen met een partner die je pas een halfjaar kent. Iedereen kan bedenken dat dit niet handig is, maar waarom gebeurt het dan toch?
Mijn idee is dat wanneer je niet weet hoe je beslissingen moet maken, je continu de verkeerde maakt. De aanzet tot dat idee heb ik al beschreven in de berichten 'Fundament' en 'Gevoel'. Het komt erop neer dat je aan beslissingen altijd een gevoelswaarde toekent, iets dat je op gevoelsmatig nivo vertelt wat het je gaat opleveren. Maar wanneer je op jonge leeftijd hebt geleerd dat 'voelen' niet zo leuk is, dat je dat beter weg kunt stoppen en kunt overladen met gedachten of afleiding in de vorm van verslavingen of ander destructief gedrag, dan sta je niet goed in contact met dat gevoel. Het probeert je iets te vertellen, maar je weet niet hoe je moet luisteren. Of je bent op zeer jonge leeftijd zo beschadigd dat er vanuit je lichaam überhaupt weinig verteld wordt. Je fundament is dan verkeerd opgebouwd, omdat er niemand in je leven was die je heeft laten zien hoe je dat doet. Wat je nog rest is dingen tegen elkaar afwegen om een beslissing te maken, woorden die gemakkelijk vervliegen of waar je weer allerlei andere woorden tegen in stelling kunt brengen.
Om terug te komen op de vraag of het een vloek is of je eigen schuld dat dit je allemaal overkomt: de vloek zit hem altijd in wat er vroeger is gebeurd. Daar kon je niets aan doen. Je sloot toen eenvoudigweg de weg naar je gevoel af, omdat het op korte termijn de beste optie was. Het deed te veel pijn om erbij stil te staan en er was geen sterke opvoeder die je op weg hielp. Daarmee leerde je iets af dat op lange termijn een vloek werd: het vermogen om op je gevoel te vertrouwen en daarmee het vermogen om beslissingen te nemen die goed voor je zijn. Ik ben ervan overtuigd dat dit is waar veel mensen last van hebben en wat hun leven voor altijd tekent. En het ergste is dat het niet alleen hierbij blijft. Hoe moet je aan je kinderen doorgeven, wat je zelf niet kunt? Hoe geef je je kinderen een sterk fundament, een gevoel van 'ik mag er zijn, ik ben goed zoals ik ben', wanneer je dat zelf niet hebt? Zo wordt het een vicieuze cirkel, een vloek die van generatie op generatie wordt overgegeven.
Stilstaan bij je lichaam en bij je gevoel kun je ook op latere leeftijd nog leren. Meditatie, yoga en bepaalde hulpverlenersmethodieken spelen hierop in. Soms kan die vicieuze cirkel worden doorbroken en laat je het ongeluk ver achter je.
