Ik heb altijd wel ergens een stapel nog te lezen boeken liggen. Een magische stapel, lijkt het wel. Want hoeveel ik ook lees, ik heb de stapel nog nooit uitgelezen. Voorheen voelde het soms onmachtig, alsof ik niet genoeg las. Er was nog zo veel kennis te vergaren. Dan probeerde ik meer te lezen, sneller te lezen en met een vermoeid brein toch dingen in me op te nemen. Alhoewel ik af en toe nog wel het sterke verlangen voel te gaan zitten en alles achter elkaar uit te lezen, weet ik nu dat het toch nooit gaat lukken. Ieder uitgelezen boek roept minstens het verlangen aan één nieuw boek op. Zo wordt de stapel nooit kleiner, zo weet ik nooit alles wat ik weten moet. Het is niet anders. Ik blijf toch wel verlangen naar meer, niet alleen qua kennis en boeken, maar ook in andere dingen. Je hebt nooit genoeg muziek geluisterd, nooit genoeg films, series en documentaires gezien, nooit genoeg gemediteerd of met je vrienden afgesproken, nooit genoeg gesport en ga zo maar door. Het verlangen blijft, maar laat zich temperen door het te accepteren. Het leven is verlangen, je kunt ervan genieten of het kan je frustreren.
Zelfs als ik deze fysieke stapel boeken uit krijg, ligt er nog een stapel titels in mijn hoofd te wachten om besteld te worden. Het is een eindeloze stapel. Ik kan hem beklimmen, maar bovenaan zal ik nooit komen. Nooit uitkijken over de wereld terwijl je alle kennis tot je beschikking hebt. Ik ben weer een illusie armer, maar gelukkig is het lezen er niet minder leuk op geworden.
