Het oog van de storm

Vandaag tijdens een halfuurtje meditatie had ik het gevoel dat ik op een stille plek zat, terwijl alles om me heen bewoog. Mijn meditatie bestond eruit dat ik me op mijn ademhaling concentreerde - dat stond op dat moment centraal -, terwijl alles wat zich nu in mijn leven afspeelt daaromheen bleef draaien. Wanneer je niet mediteert staat er niets centraal. Dan draait alles tegelijkertijd door je kop, alle hoofd- en zijwegen van de dingen die je nog moet dingen, de dingen die je nog wil doen en de dingen die je vergeten bent te doen. Het voelde vandaag echt als het oog van de storm waarin ik zat. Mijn werk draaide om dat rustpunt, inclusief alles wat er geregeld en gedaan moet worden de komende weken en maanden en de beperkte tijd die daarvoor is. De cursus die ik wil doen - heb ik dáár wel tijd voor en hoe moet dat met het rooster? Een tuin die het liefst dit voorjaar nog aangelegd wil worden, eigenlijk een hoveniersklus maar we doen het toch maar zelf want waar halen we het geld voor een hovenier vandaan? De stapel boeken die ik nog wil lezen en dat ene boek dat ik nu voor drie vijfde heb uitgewerkt, maar dat voelt alsof iedere geschreven pagina een gevecht geweest is met mijn agenda en de ruimte in mijn hoofd. En een vriendin die ook aandacht verdient, een hond die uitgelaten moet worden en wie weet moet ik dit jaar toch de kozijnen op het zuiden even met de kwast langslopen. De hele dag staat daar de zon op, dan gaat het hard.

Gelukkig dat ik vandaag gemediteerd heb. Had ik het niet gedaan dan was ik zelf meegezogen in die storm en had ik tollend door de lucht gevlogen tussen alles wat nog op mijn lijstje staat. Eén met de dingen die je nog moet doen. Zo hoort het niet. Je bent niet wat je moet doen of vergeten bent te doen, je bent wat je doet op dat moment. Ik zat stil, ik rustte, liet alles om me heen draaien en realiseerde me dat dit nu eenmaal het leven is. Het waait altijd. Alleen in het oog van de storm vind je een luwe plek, jezelf.