Vandaag is niet zo'n beste dag. Ik werd wakker met keelpijn en een snotneus. Zo'n moment waarop je voelt dat er iets is, maar hoe erg precies dat weet je nog niet. Nadat ik mijn benen over de rand van mijn bed geslagen had en mijn hoofd het weer gewend was om rechtop te staan, kon ik het beter inschatten: net-niet-ziek. Een energienivo dat duidelijk beneden de maat is en wat verkoudheidsklachten, maar verder niks. Geen reden om me ziek te melden, wel een reden om geen zin te hebben in de dag. En ik had sowieso al geen zin in de dag...
De laatste weken merk ik duidelijk dat het me gemakkelijker afgaat om dingen los te laten, om niet iedere gedachte of emotie te analyseren en om - niet onbelangrijk - als een blok te slapen. Meditatie helpt. In het begin was het doorzetten, maar het helpt. Vanaf het moment dat ik dat voelde, wilde ik alleen nog maar door, verder op de ingeslagen weg, desnoods helemaal tot Boeddha. Iedere dag een beetje zitten op een meditatiekrukje en het leven lijkt vanzelf te gaan. Tot gistermiddag. Om de een of andere reden kwam ik in een draaikolk van negativiteit terecht. Het kost me al mijn kracht om er niet verder ingezogen te worden, om niet ten onder te gaan. Ergens halverwege zwem ik nog steeds tegen de stroom in, maar ik kom er maar nauwelijks uit. Ondertussen word ik bestookt met twijfels. Wat als wat ik geleerd heb door te mediteren simpelweg het 'uitzetten van mezelf' is? Natuurlijk is het prettig dat ik niet meer als een op hol geslagen paard achter iedere gedachte aan hoef te rennen. Dat ik gewoon kan denken: dit is een gedachte, zo meteen gaat 'ie vanzelf weg. En dan gaat hij ook weg. Maar wat blijft er over? Hoe bepaal ik wat ik doe met mijn leven als ik mijn gedachten maar zo weinig serieus neem? Welke gedachten zijn er wel en niet van belang? Ben ik nog wel een mens als ik zo zonder mezelf leef? En daar ga ik, de draaikolk in. Alles wat ik heb bereikt is weg. Ik hol weer achter mijn gedachten aan.
Natuurlijk is het niet zo simpel. Ik weet dat wat ik denk de waan van het moment is. Waarschijnlijk wordt mijn negativiteit gevoed door hoe ik me voel: net-niet-ziek. De draaikolk krijgt vat op me omdat ik even niet hard genoeg kan zwemmen. Maar nu ik een helder moment heb - nu tijdens het schrijven - weet ik wat me te doen staat. Gewoon met zwemmen stoppen. Als ik me nu negatief voel, dan is dat zo. Het betekent verder niks, er hoeft geen gedachte aan gekoppeld te worden en geen toekomstperspectief van afhankelijk te zijn. Ik laat me gewoon die draaikolk inzuigen en dan kom ik er vanzelf weer uit. Dat is althans wat me als klein kind altijd werd verteld: kom je in een draaikolk, houd dan je adem in, laat je mee zuigen en zwem eenmaal beneden onder de draaikolk uit.
Daar gaat 'ie...
